Powrót do strony głównej

Jesteś tutaj: ZDROWIE / Mikroelementy / Fosfor


2010-06-30
czytany: 1227 razy
Fosfor
Fosfor został przez dr. Valneta, uznany za pierwiastek plastyczny (gdyż bierze udział w przemianach substancji organicznych biogennych, żywych, w szczególności białkowych) oraz dynamiczny (ponieważ wzmaga moc leczniczą leków i biopierwiastków, np. wapnia).


Fosfor jest składnikiem licznych związków (węglowodanów, białek, tłuszczów). Kontroluje równowagę wapniową środowiska wewnętrznego i odgrywa istotną rolę w mechanizmach działania wit. D. Bierze udział w formowaniu kości i krwi, odgrywa ważną rolę w działaniu tarczycy.
Jest najważniejszym pierwiastkiem energetycznym nerwów, intelektu i układu płciowego. Źródłem fosforu są m.in. zboża i ich kiełki, czosnek, cebula, seler, marchew, por, pomidor, migdały, orzechy, winogrona, pyłek kwiatowy, a także artykuły spożyw-
cze bogate w białko i wapń, np. sery podpuszczkowe, fasola, żółtka jaj, groch suchy, wątroba, mąka pszenna, mięso i ryby. Równowagę fosforową w organizmie zdrowego człowieka pozwala utrzymać dzienna podaż 1,6 g fosforu, a u dzieci i kobiet w ciąży - 1,5-2 g.
Fosfor, który występuje w każdej komórce ustroju, znajduje się przede wszystkim w kościach i zębach w postaci połączeń z wapniem.
W źle zrównoważonych dietach stosunek wapnia do fosforu staje się niekorzystny. Nadmiar fosforu powoduje strącanie tego pierwiastka w postaci nierozpuszczalnego fosforanu wapnia. Stosunek wapnia do fosforu nie powinien być mniejszy niż 1:2, a stosunek optymalny - 1:1. U dzieci powinien się zbliżać do wielkości 2:1, co odpowiada proporcji tych pierwiastków w mleku kobiecym.
Wapń i fosfor występują i działają wspólnie, gdy stosunek wapnia do fosforu jest niski, wówczas występuje zrzeszotnienie kości. Gospodarka wapniowa i fosforowa znajduje się pod wpływem gruczołów wydzielania wewnętrznego. Hormon przytarczyczek zwiększa wydalanie fosforu z moczem i obniża poziom fosforanów nieorganicznych w surowicy krwi. Hormony steryoidowe zmniejszają wydalanie wapnia i fosforu z moczem, mają więc korzystne działanie w rzeszotnieniu kości.
Nasilenie w przemianie węglowodanowej wywołuje przemijające obniżenie fosforanów w surowicy. Podobne zjawisko może wystąpić podczas wchłaniania niektórych tłuszczów. W cukrzycy występuje niższe stężenie fosforanów organicznych w surowicy krwi, a nieorganicznych - wyższe. Niższym poziomem fosforanów charakteryzuje się krzywica i może on obniżyć się do l mg na 100 ml. W ciężkich schorzeniach nerek zatrzymanie fosforanów jest główną przyczyną kwasicy, a wzrost ilości fosforu w surowicy wywołuje obniżenie poziomu wapnia. Wysoki poziom fosforu we krwi występuje w niedoczynności przytarczyc.
Metabolizm fosforu ma związek z hormonem wzrostu. U dzieci, które mają wysoki poziom fosforanów we krwi, obserwuje się akromegalię, tj. chorobę będącą wynikiem nadczynności płata przedniego przysadki, co objawia się m.in. przerostem kości i części miękkich twarzy, dłoni i stóp.
Fosfor, jako jeden z najważniejszych składników mineralnych ustroju, stanowi środek leczniczy z następującymi wskazaniami: astenia fizyczna i intelektualna, astma, demineralizacja, dolegliwości kostne, gruźlica, niedomogi pracy serca, objawy chorób nerwicowych, spazmofilia (napady drgawek, skurcze mięśni występujące głównie u dzieci w następstwie wzmożonej pobudliwości nerwowo-mięśnowej na tle zmniejszonej zawartości wapnia w surowicy krwi), zaburzenia pracy tarczycy, zmęczenie mięśniowe.

Rozmieszczenie fosforu w organizmie ilustruje poniższe zestawienie.
Płyn lub tkanka mg/100 ml lub 100 g
krew 40
surowica dzieci 4-7
surowica dorosłych 3-4,5
mięśnie 170-250
nerwy 360
kości zęby 22000

 

 

 

 

Źródło: Jadwiga Górnicka APTEKA NATURY Poradnik zdrowia